Deze maandag was het dan zo ver. Ik zou naar de o zo beruchte Amerikaanse ambassade gaan in Amsterdam. De verhalen waren al dat het een vrij stressvolle bedoening zou zijn maar dit nam ik natuurlijk net als velen met een korreltje zout. Wat misschien achteraf niet erg slim geweest zou zijn.

Ik ging vanuit school met de trein en de tram vanuit Breukelen naar Amsterdam. Ik keek er een beetje tegen op (vooral de tram, ik heb echt een bloedhekel aan die trams) maar de heenreis ging eigenlijk vrij voorspoedig. Eenmaal bij de ambassade aangekomen begon de stress. Nadat ik in de rij voor de poort van de ambassade kwam en een lieftallige vrouw mij via de intercom toesprak bleek dat ik geen mobiele telefoon mee naar binnen mocht nemen. Dit was vrij vervelend (lees heel erg kut) omdat ik niemand bij mij had om mijn telefoon af te leveren. Gelukkig waren er verschillende moeders van andere high school gangers die aanboden om mijn telefoon bij zich te dragen totdat ik terug kwam.

Goed na ikdus weer die lijn in, poort open, gefoeileerd, leeg pakje peuken die een grapjas op school in mijn muts gedaan had en een pin pas verloren te hebben en weer terug gekregen te hebben van een zeer gespierde neger kwam ik eindelijk aan de beurt om mijn formulieren in te leveren bij de balie. Gelukkig ging dit vrij voorspoedig. Er wordt nog even gevraagd waar in Amerika ik nou precies zou gaan vertoeven maar dit gesprek duurde ook niet langer dan 2 minuten.

Weer terug met de trein en de tram (die zo vol zat dat ik spontaan claustrofobische aanvallen kreeg) en weer met de fiets naar school om mijn tas op te halen. Daarna lekker naar huis.

Een spannende stressvolle dag dus. Gelukkig kan ik er een leuk verhaal aan over houden. Zo zou ik het natuurlijk maar moeten stellen.

Daan

Allereerst wil ik u allen weer groeten bij dit blogbrericht. No time no see kan ik wel stellen.

Al eerst wil ik even melden dat ik een erg hectische week achter de rug heb en de hectiek is zeker ook nog niet over. Verschillende essays van meerdere honderde woorden die moesten worden ingeleverd, de komende week school examens en de week daarna begint de toetsweek al. Gelukkig ben ik daarna natuurlijk wel vrij en kan ik pas echt van het leven gaan genieten

Maargoed. De titel luidt natuurlijk “Spannend hoor” dus dat zou betekenen dat ik natuurlijk meer ga vertellen dan alleen de dagelijkse sleur. Nou dat klopt… Maar eerst begin ik nog even met iets anders. Afgelopen zaterdag was de laatste voorbereidingsbijeenkomt van Travel Active. Van 1 tot 5 kreeg ik allemaal informatie van wat te doen maar vooral ook wat NIET te doen. Veel gezwets over regels en hoe makkelijk ik wel niet naar huis gestuurd kan worden. Maargoed no worries want ik gedraag mijzelf natuurlijk altijd voorbeeldig

Oke nou dan wil ik ook even vertellen dat het huis van Doug and Charlene NIET onder water is gelopen. Er waren zware regenstormen en de rivier die ongeveer 0.5 km van mijn host-huis afligt was overstroomd. Gelukkig leven Doug and Charlene op een heuvel dus die hebben er gellukig geen last van gehad.

En dan nu het echte spannende. Ik heb een double placement!

Hu.

Hu.

Double Placement?

Jaaa double placement Dit betekent dat er nog een student bij mij in huis komt. Deze vraag werd mij enige week geleden gesteld door Doug and Charlene. Mij regional coordinator had dit voorgesteld aan hun of ze dat misschien leuk zouden vinden. Zij hadden dit dus aan mij gevraagd en ze wouden het alleen doen als ik het ook echt wou. Nou ik en moeilijke keuzes hebben geen zwak voor elkaar maar na lang tobben heb ik toch besloten het te doen. Het lijkt mij erg leuk om nog een nieuwe cultuur mee te maken. De jongen die dan dus als het goed is erbij komt is een Sloveen en hij is 17 jaar. Ook hij houdt van basketball en vele andere dingen die mij ook interesseren. Op papier ziet het er dus wel redelijk naar uit dat het goed komt.

Binnenkort krijg ik meer informatie over hoe en wat dus dan hou ik jullie (hopelijk wat sneller) weer up to date.

Cheers!

Daano