Dag dag lezers en lezeressen van mijn blog,
Ik wou graag even inluiden dat dit een vrij filosofisch bericht is. Dat betekend dat het zeker niet makkelijk is maar des te bevrediger om te lezen.
Goed om te beginnen ben ik vandaag met Marley een goede vriend van mij naar de film Vantage point geweest (erg goede film, zeker een aanrader). Dit bericht gaat niet over de film maar over wat Marley mij vertelde. Een goede vriendin van zijn moeder die hij zelf ook goed kende was 1.5 uur daarvoor plotseling overleden aan een hartstilstand. Letterlijk plotseling. Ze was bezig om een vakantie te boeken op haar kamer achter de computer toen ze opeens instorte. Goed denk je mischien, shit happens. Live on and just wait for the next sunrise.
Maar ik vind dat dit niet zo goed is. Je moet zeker niet te lang blijven rouwen en zitten denken over iemand die overleden is omdat dit je vanbinnen opvreet. Wat wel belangrijk is, is dat we eens om ons heen moeten kijken. Het overlijden van iemand zet je altijd met 2 je reet en 2 benen op de grond en dat is volgens mij voor een reden.
Sta jij er wel eens bij stil dat je niet alles voor lief moet nemen en dat je lief moet hebben wat er niet is omdat het er wel is? Van het ene moment kan het gene wat je wel en niet ziet kwijtraken. Kijk eens om je heen en bekijk hoe mooi het is om op deze soms oneerlijke maar in schoonheid toch gerechtvaardigde aarde rond te lopen. Kijk eens naar de mensen om je heen en bedenk hoeveel zij wel niet bedenken. Kijk eens naar de grond en kijk hoe die uit duizenden kleine kiezels is ontstaan. Kijk eens naar de lucht hoe bewolkt of zonnig die is en bedenk hoe mooi dat is, wat een magie dat met zich meebrengt.
Maar kijk vooral eens naar je hart. En bekijk van hoeveel mensen je kan houden en kijken of je zien kan wat je lief kan hebben maar wat je eigenlijk niet ziet . Because you never know what you get till it’s gone. En dat is zo jammer, ik heb het liever als het er nog is.
Daan de fylosofishe schrijfbanaan
De Reuben sandwich (voor plaat klik 
